WORKSHOP MET CHRIS MCALISTER
24-26 april 2026, Brussel (Sint-Gillis)

Wanneer ik de uitdaging accepteer om een antwoord te geven op de denkbeeldige vraag – “waarom zouden we de buitengewone meridianen leren kennen en leren gebruiken?” – dan voel ik een inherente oppositie: hoe zou het voor me überhaupt ook maar enigszins mogelijk zijn om Shiatsu te beoefenen zonder deze meridianen?
Deze acht meridianen zijn zo geïntegreerd in mijn manier van behandelen dat de vraag zich haast niet laat beantwoorden. De acht Wondermeridianen komen in elke sessie naar voren en bieden zoveel mogelijkheden dat ik het idee dat ze niet beschikbaar zouden zijn als therapeutisch hulpmiddel, moeilijk kan bevatten.
Er zijn natuurlijk mensen die tevreden zijn met kennis van de Du Mai en Ren Mai – de Zee van Yang en de Zee van Yin – die samen het Grote Centrale Kanaal vormen, de Micro-kosmische Baan. Ik zou dan kunnen opmerken dat dat inderdaad een goed begin is. Anderen beweren dat het voldoende is om de openingspunten van de buitengewone meridianen te kennen, en weer zou mijn antwoord zijn: een uitstekend begin, maar ben je niet nieuwsgierig om meer te weten?
Want als ik de literatuur bekijk en de verschillende beschikbare afbeeldingen van de trajecten bestudeer, wordt mijn nieuwsgierigheid niet bevredigd. Integendeel, mijn verstand zegt: dat is inderdaad een goed uitgangspunt, maar dit kan onmogelijk het hele verhaal zijn.

Chris McAlister¹

Secundaire vaten

Ter vergelijking: kijk eens naar de “hoofdmeridianen”. Is het voldoende om alleen maar een diagram te accepteren van een lijn op het lichaam met een reeks punten erop? Ik ben van mening van niet. Is het daarom niet interessant om dit verder te onderzoeken, conceptueel en filosofisch, maar vooral strategisch en klinisch?

Hoe zit het met de zogenaamde “secundaire vaten” (een zeer misleidende term, trouwens)?
Zijn we niet geïntrigeerd door de Luo-meridianen en hun banen, ook al zijn ze vrij slecht in kaart gebracht? Vinden we niet dat ideeën over divergerende, interne en tendino-musculaire meridianen ons aanwijzingen geven over hoe en waarom het hele meridiaan-systeem zo wonderlijk effectief is en van een griezelige nauwkeurigheid?
Ook die meridianen zijn niet altijd goed geïllustreerd of beschreven en daardoor vrij moeilijk te begrijpen. Ik ben de eerste om dat toe te geven. Welnu, hetzelfde geldt voor de buitengewone meridianen. En is niet juist dat een goede reden om ze zelf in kaart te brengen?

Gevoelige mensen en subtiele energieën

Velen van ons merken dat veel extra gevoelige mensen bij ons komen voor behandelingen en hetzelfde geldt voor degenen onder ons die lesgeven: een groot deel van onze studenten is extreem gevoelig en kan subtiele energieën heel duidelijk voelen.

Biedt dit ons niet een soort levend laboratorium waarin we dingen kunnen onderzoeken die tot nu toe slecht, of op zijn zachtst gezegd onvolledig worden begrepen?

Ik vind alvast van, en dat is precies waaraan ik in de meer dan afgelopen dertig jaar zoveel tijd aan heb gewijd.
Wanneer een gevoelig persoon mijn praktijk of mijn lessen binnenkomt, is het mijn eerste verantwoordelijkheid om hen te helpen en te ondersteunen. Ze moeten zich gezien en gehoord voelen. Ze hebben bevestiging nodig dat ze geen rare buitenbeentjes zijn, maar gevoelige en begaafde individuen die gewoonweg niet voldoende begeleiding en hulp hebben gekregen.

Mijn volgende verantwoordelijkheid is hen te helpen zichzelf te beschermen tegen verder leed en zoveel mogelijk wonden te helen.
Daarna is het mijn taak om hen te helpen al hun eigen vermogens – aangetast, vergeten en onderdrukt – terug te winnen. Een van de manieren waarop dit tot uiting komt, is door ze mij te laten helpen. Omdat zij dingen kunnen voelen die ik niet kan voelen en zo worden zij mijn partners in het onderzoek, mijn bondgenoten en gidsen. Zij openen deuren, wijzen mij wegen en beschrijven verbanden die ik alleen maar kan raden, suggereren of schetsen.

Mijn lessen en workshops, mijn onderzoek, mijn ervaring en experimenten zijn altijd “work in progress”, altijd onvolledig. Dat weten we. Daarom is het volkomen logisch om te luisteren naar degenen die nieuwe aspecten van de waarheid voelen, waarnemen, zien en horen, nieuwe delen van gedeeltelijke waarheden en nieuwe versies van oude waarheden.

Onderzoek naar de buitengewone meridianen

Dit is de manier waarop ik ook de buitengewone meridianen, de Wondermeridianen heb onderzocht. Natuurlijk heb ik zelf ook een aantal stukjes van de puzzel aangevuld. Ik heb uitgebreid over ze gelezen, grondig nagedacht en eindeloos gewerkt om antwoorden op vragen te vinden, lege plekken op kaarten in te vullen en de schematische afbeeldingen en beschrijvingen die we van onze voorvaderen hebben geërfd, aan te vullen.

Ik heb ideeën in de praktijk getest. Ik heb zorgvuldig gekeken en geluisterd om de resultaten, volgend uit een researchproces of spontaan ontstaan, te beoordelen. Ik heb altijd mijn best gedaan om wat ik weet zo duidelijk mogelijk over te brengen. Dit alles heeft geleid tot doorbraken en nieuwe inzichten. Het heeft me ertoe gebracht oefeningen en behandelingspatronen te ontwikkelen die uit andere sferen lijken te komen, dimensies die mijn intellect en mijn lichamelijk gevoelsniveau van begrip te boven gaan.

En toch komen sommige van de grootste doorbraken en inzichten niet tot mij of via mij. Ze komen tot en via anderen. Ze komen tot stand door vallen en opstaan, via de schijnbaar willekeurige paden van directe ervaring in behandelings- en onderwijssituaties.

Het huidige orthodoxe wetenschappelijke model heeft ons naar mijn mening ten onrechte gedwongen om subjectieve ervaring te negeren ten gunste van een vermeende objectiviteit. Dat is iets wat ik nadrukkelijk  verwerp: wetenschap staat niet gelijk aan zogenaamde “objectieve” kennis, het staat voor kennis tout court.
Als kennis komt in de vorm van feedback van studenten over de effecten van de Wondermeridianen, de aard van hun energiefrequenties of de zijtakken waar ze zich in vertakken, dan zegt mijn gevoel: omarm dat.
Als cliënten verslag doen van de effecten van een deel van een behandeling waarbij de buitengewone meridianen betrokken zijn, geloof ik met heel mijn wezen dat het niet alleen ons voorrecht is, maar ook onze plicht om onze oren te spitsen, ons begrip te verbreden en het beeld dat zich aftekent van wat deze meridianen zijn en wat ze kunnen doen, te verdiepen.

Werk wacht op ons

In een inmiddels vijftien jaar oud boek met de titel “Channel Theory in Chinese Medicine” vertelt Wang Ju-Yi aan zijn vertaler en toegewijde leerling Jason Robertson dat een van de belangrijke taken van de volgende generatie beoefenaars het onderzoeken van de buitengewone meridianen is.

Wel, waar wachten we dan nog op? We hebben werk te doen. Spannend werk. lonend werk. interessant werk. Laten we aan de slag gaan!
Samen, in Brussel, in deze workshop eind april.

Praktische info:
* 24-26 april 2026, Rue de la Glacière 18, 1060 Brussel (van 9u30-17u)
* Inschrijving: 390€ als lid van de BSF (anderen betalen 430€)
Inschrijven: https://forms.gle/BQitVYbNF9Cto7Cj9
Voor meer inlichtingen: Tom Bruwier: tom.bruwier@telenet.be.

¹     Chris McAlister voorstellen hoeft nauwelijks. Hij studeert in de jaren 80 en 90 in China en Japan en daarna ook in Europa bij een half dozijn verschillende leraars: Shiatsu, Acupunctuur, kruidengeneeskunde, en een hele rits Oosterse gevechtskunsten. Ondertussen heeft hij ruim 30 jaar ervaring in praktijk en theorie. Hij is een begenadigd lesgever, schreef twee boeken: “Touching the Invisible” ( samen met Jan Nevelius en Jeremy Halpin) en “The Poetry of Touch”. Hij schreef een bijdrage voor “The Essence of Shiatsu. The Masters’ View” (ed. Mike Mandl).