We kennen allemaal MI-4, MA-9, DM-20, DU-14 en weten perfect waar op het lichaam ze zich bevinden. Maar kennen we ook Gōngsūn, Rényíng, Bâihuì, Bîngfēng? En weten we dat ze in het Nederlands bekend zijn als “Grootouder, Kleinkind”, “Welkomst van de Mens”, “Honderd Ontmoetingen”, “De Wind Grijpen”?
De punten die we vinden op de verschillende meridianen voorzien van letters en een cijfer die respectievelijk de meridiaan in kwestie en de positie van de punten ten opzichte van de andere punten op die meridiaan aanduiden, is een vrij recent fenomeen. Het is bovendien een Westerse uitvinding. Van oudsher had elk punt een naam. Die naam vertelde iets over dat punt: over zijn plaats, zijn functie, etc.
Door de punten te herleiden tot de bekende letters en nummers is er veel oude, praktische én poëtische kennis verloren gegaan.
In dit artikel neemt Chris McAlister ons mee op een reis langs vele punten en staat daarbij stil bij hun namen. Er gaat een fascinerende wereld voor ons open een keer we beseffen hoeveel rijker de namen van die punten wel niet zijn.

Chris McAlister ¹

Chinese karakters: pragmatisme ontmoet zeeën van betekenis

Mijn eerste kennismaking met de innerlijke werking van Chinese karakters staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. In de nazomer van 1987 was ik aan het herstellen van herhaalde aanvallen van een slopende ziekte, na 18 maanden op reis te zijn geweest, vaak op grote hoogte en met weinig voedsel en in allesbehalve luxueuze onderkomens.
Ik was op dat moment al meer dan een jaar bekend met het geschreven Chinees, maar had nog geen manier gevonden om de betekenis ervan te doorgronden. Daar kwam op een avond verandering in. Het was in Dali, een charmant stadje in het zuidwesten van China, waar de hoge Himalaya geleidelijk afloopt. Ik was op reis met mijn vriendin en een bonte verzameling medereizigers die we tijdens onze kronkelende tocht hadden ontmoet, uit het oog waren verloren om ze later, ergens anders, opnieuw tegen te komen. Een van hen, Koji, was een buitengewoon excentrieke en grappige jonge Japanner, die zich had aangesloten bij onze ongedwongen, licht hedonistische, reggae-minnende groep.
Op een avond, ik weet niet waarom, pakte hij een potlood en een stuk papier en schetste een vierkant met lijnen die elkaar in het midden kruisten. Hij legde uit dat het ‘veld’ betekende, wat bij verschillende leden van zijn nu aandachtige publiek licht verbaasde zuchtjes teweegbracht.

                                       Veld

Vervolgens tekende hij een ander, totaal verschillend teken van slechts twee lijnen, dat veel ronder en dynamischer was. Opnieuw ontsnapte er een licht verbaasde zucht aan sommigen van ons toen hij onthulde dat de betekenis ervan ‘kracht’ of ‘macht’ was.

                                                  Kracht

Wat hij daarna deed, ontnam me de adem. Opnieuw tekende hij “veld”, kleiner dit keer en eronder schetste hij een proportioneel even kleine versie van “kracht”. Dit nieuwe, samengestelde personage, zo vertelde hij ons met een brede grijns, stond voor de mens.

                                        Mens

We keken hem vragend aan. Hij legde het uit. De mens, zei hij, is krachtig (wijzend naar de onderste helft) op het veld (wijzend naar de bovenste helft). Er begon bij ons iets duidelijk te worden.

Vervolgens liet hij nog een paar van deze afzonderlijke tekens zien en liet hij ons zien hoe we ze konden combineren om complexere, conceptuele betekenissen te creëren. Eén die ik bijzonder leuk vond, was een tekening waarbij een dak boven een varken was geschetst. We moeten er volkomen verbaasd hebben uitgezien… “Het betekent huis”, zei Koji geduldig. Onze verwarring was nog steeds even groot. Hij legde uit: “vroeger brachten mensen hun dieren ’s nachts naar binnen en lieten ze onder het huis slapen, waardoor de dieren bescherming kregen en de mensen warmte”. Pragmatisme, picturaal weergegeven.

                    
                                 Dak                                                                                                                            Varken                                                                                                                     Huis

Het genie dat schuilging achter deze ontwapenend eenvoudige creaties opende onmiddellijk mijn ogen voor de tekens die overal om me heen te zien waren. Niet dat ik er veel van begreep, maar ik kon ze in ieder geval in afzonderlijke onderdelen opsplitsen en een eenvoudig inzicht krijgen in hoe deze eeuwenoude beeldtaal tot stand komt.

Toen ik twee jaar later echt aan mijn acupunctuurstudie begon – bij Peter Yates in Tokio – was ik verheugd te ontdekken dat Peter mijn enthousiasme voor Chinese karakters, of kanji zoals ze in het Japans worden genoemd, deelde. Elk acupunctuurpunt dat we behandelden, werd uitgelegd aan de hand van de bijbehorende karakters (meestal twee, soms drie), samen met de uitspraak in het Chinees en het Japans.
Daardoor kreeg ik toegang tot een diepere dimensie van kennis dan veel van mijn medestudenten, die niet in het Oosten hadden gereisd, een dimensie waarvoor ik trouwens altijd enorm dankbaar ben geweest.
Het is een dankbaarheid die ik graag doorgeef aan al mijn studenten en aan veel van mijn klanten. Als ik mijn klanten vertel dat een punt op de pols op de hartmeridiaan ligt, gaat er een wereld aan kennis voor hen open. Als ik ze vertel dat het punt ‘Poort van de Geest’ heet, vermenigvuldigen die innerlijke werelden zich en breiden ze zich exponentieel uit.

Een van de meest boeiende kenmerken van Chinese karakters is hoe hun betekenis op subtiele wijze verandert wanneer ze worden gecombineerd en in samenstellingen met andere karakters worden geplaatst. Vergeet niet dat de heel veel karakters in hun basisverschijning al samenstellingen zijn, wat hun betekenis een inherente flexibiliteit geeft. Door het combineren van het ene samengestelde pictogram met het andere ontstaat een veelzeggende mengeling van betekenissen, waardoor het vaak erg moeilijk, zo niet onmogelijk is om één enkele betekenis vast te stellen.

Een grappig voorbeeld hiervan is de combinatie van ‘hand’ en ‘papier’. In het Japans betekent dit schrijfpapier. In China betekent het toiletpapier… over een wereld van betekenisverschillen gesproken!

          
                                       Hand                                                                                                                                  Papier

Het artikel dat u nu aan het lezen bent, kan worden gezien als een eerbetoon aan de enorme schat aan kennis, de grenzeloze traditie die we de Chinese of Oosterse geneeskunde noemen. Het is tevens een eerbetoon aan het geniale, zowel poëtische als pragmatische, dat vervat zit in de geschreven Chinese taal. Ik ben geen sinoloog. Evenmin spreek ik vloeiend Chinees (of Japans, helaas zou ik zo zeggen!). Ik heb slechts een schamele kennis van de Chinese taal en kan geen aanspraak maken op de kennis die geleerden op het gebied van de Chinese cultuur, geschiedenis of zelfs geneeskunde terecht voor zichzelf kunnen opeisen. Ik heb echter wel bepaalde Chinese karakters geleerd als onderdeel van mijn studie, en heb dat deel van de kennis omarmd als een integraal en waardevol onderdeel van het geheel.

De betekenis van de namen van  de punten

Maar waarom zijn de namen van de punten zo belangrijk?

Wel, ten eerste hebben de Chinezen de punten niet genummerd; ze hebben ze een naam gegeven. Dit zou ons iets moeten zeggen en ons aanleiding moeten geven tot nadenken. Als ze de moeite hebben genomen om ze een naam te geven, is er dan ook een reden waarom ze dat hebben gedaan? Zou er informatie in deze namen verborgen kunnen zitten die voor ons van nut kan zijn als we ze gebruiken in behandelingen, bij zelfbehandeling, bij Qigong en bij meditatie?
Zou er misschien een betekenis schuilgaan achter puntnamen zoals “Honderd Ontmoetingen” (DM 20), “Kruispunt van Yin” (RM-7), “Kruispunt van Yang” (GA-35), “Drie Yang-verbinding” (DW-8), “Drie Yin-samenvloeiing” (MI-6), “Paleis van de Wind” (DM-16), “Vallei van de Grote Rivier” (NI-3), “De Berg ondersteunen” (BL-57) en de vele andere punten die het gehele oppervlak van het menselijk lichaam bedekken?
Zouden het wegwijzers voor ons kunnen zijn, anatomische, fysiologische en metafysische aanwijzingen waaruit we kunnen leren en waarvan we intuïtief de betekenis kunnen afleiden?
Ik ben er vast van overtuigd dat dit precies de reden is waarom de Chinezen de punten een naam hebben gegeven, en in dit korte artikel is het mijn bedoeling om zoveel mogelijk betekenislagen bloot te leggen.

Betekenis verrijkt betekenis

Keren we nu terug naar de inherente complexiteit die we hebben waargenomen in de betekenis van Chinese karakters, wanneer we ze naast elkaar plaatsen en combineren. Soms zien we contrasterende namen, zoals “Bron van de Yinheuvel” (MI-9) en “Brong van de Yangheuvel (GA- 34), op gelijkwaardige posities aan weerszijden van de knie (de betreffende heuvel). We zien humor in de naam zoals “Springen en circuleren” (GA-30), een punt net achter de trochanter in het gebied van de bil – stimulatie van dit vaak zeer gevoelige punt kan beide reacties in gelijke mate teweegbrengen.
Soms zien we dat de betekenis van het ene punt de betekenis van het andere versterkt, zoals bij “Klaar en helder” (BL-1), een punt vlak bij het oog, en “Helder licht” (GB 37), een punt dat ver van het oog vandaan ligt maar wel op de meridiaan die erom bekend staat het gezichtsvermogen te bevorderen.
“Grote Storm” (LE-3), een punt op de voet, staat erom bekend pijnlijke bloedstagnatie te verhelpen die zowel hoofdpijn als menstruatieklachten kan veroorzaken. Het verwijdert ook pijnlijke blokkades rond het hart en is een geweldige stimulans voor creativiteit. “Waterput van de Schouder” (GA-21) kan vastzittende energie – en daarmee pijn en stijfheid – heel krachtig van de schouders naar beneden leiden, diep naar de buik en het bekkengebied, voor een betere doorbloeding en hercirculatie. En zo verder, en zo voort.
Sommige van deze punten lijken verschillende aspecten in hun persoonlijkheid te hebben. Dit lijkt in eerste instantie misschien een beetje vreemd, maar zodra we bedenken hoeveel facetten het karakter van een normaal mens heeft, vervaagt het mysterie onmiddellijk tot iets heel banaals. Het spreekt voor zich dat sommige van deze punten – de echt grote – een functionele ‘persoonlijkheid’ die slechts met meerdere componenten laat uitleggen. Het tegenovergestelde zou absurd zijn, toch?
Een voorbeeld: Blaas-11 Dàzhù, “Grote Spoel”, bovenaan de rug, is een punt dat vaak over het hoofd wordt gezien.

          
                                                                                                         Dàzhù “Grote Spoel”

Ik denk dat dit vooral komt doordat het in de schaduw staat van zijn buurpunten, de Shu-punten. Deze bekende en uiterst veelzijdige acupunctuurpunten lopen langs de wervelkolom, van net onder Dàzhù en tot op het sacrum, waarbij elk punt de naam draagt van een van de twaalf hoofdmeridianen.

“Grote Spoel” zelf echter blijft in de anonimiteit gehuld, totdat we drie verbazingwekkende dingen ontdekken:

• Het is het invloedrijke punt voor botten en het skelet. Hm, interessant. Zouden we met behulp hiervan botziekten, gewrichtsdegeneratie en problemen met betrekking tot het beenmerg kunnen behandelen? Mogelijk.
• Het is het bovenste punt voor de Zee van Bloed. Intrigerend... Zou dit een nuttig punt kunnen zijn voor alle aandoeningen die verband houden met bloed, menstruatie en bloedsomloop? Dat zou best wel eens kunnen.
• Het is een van de ‘Draak-punten die eigenlijk heel beroemd zouden moeten zijn, zoals in de drie punts-kata voor het wegspoelen van schadelijke stoffen met behulp van neerwaartse stuwkracht via de meridianen.

Dit punt biedt een duidelijk, zij het enigszins extreem, voorbeeld van hoe een acupunctuurpunt zich schijnbaar op totaal verschillende manieren kan gedragen. Natuurlijk zijn er verbanden te leggen tussen deze invloedssferen, maar die worden pas duidelijk als we er aandacht aan gaan besteden. Zou de naam van het punt hier zelfs een aanwijzing voor kunnen zijn: de Grote Spoel…?²

Acupunctuurpunten: drie voorbeelden

Acupunctuurpunten zijn stippen op het lichaam die al duizenden jaren met een indrukwekkende mate van uniformiteit worden beschreven.
In het Westen worden ze genummerd en vernoemd naar de meridianen waarlangs ze liggen en de lichaamsorganen waarmee ze uiteindelijk in verbinding staan. In het Oosten hebben ze elk een eigen naam en sommige daarvan zijn zeer veelzeggend. Nemen we er drie ter illustratie: “Poort van de Geest” (HA-7), “Kamer der Volharding” (BL-52) en “Grote Storm” (LE-3).
“Poort van de Geest” ligt op de Hart-meridiaan, op de plooi van de pols, vlakbij het ellepijpje. “Kamer van de Volharding” bevindt zich in het lumbale gebied op de rug, op de buitenste Blaas-meridiaan. ‘Grote Golf’, op de voet, is een Lever-punt. Het ligt in het vlees net boven de grote teen en tussen de middenvoetsbeentjes.

Ik heb deze drie punten willekeurig gekozen, gewoon voor het effect dat hun naam heeft op onze verbeelding.
Hart-7, “Poort van de Geest”, wordt vaak ingezet bij mentale, emotionele of spirituele vermoeidheid, verwarring en zwakte. Blaas-52, “Kamer der Volharding”, wordt meestal gebruikt ter ondersteuning bij chronische lumbago. Lever-3, “Grote Storm”, wordt vaak gebruikt in situaties waarin te veel spanning in het lichaam symptomen veroorzaakt zoals hoofdpijn, menstruatieklachten of hoge bloeddruk.

Dat is een behoorlijk indrukwekkend begin, daar zullen velen het wel mee eens zijn. Het is in feite slechts het topje van een enorme ijsberg. We hebben zojuist maar enkele typische soorten pathologieën waarbij deze punten een helend effect hebben. Als we verder kijken dan pathologie en in plaats daarvan de functie verkennen, zullen we de oneindige rijken ontdekken waar deze punten ons naartoe leiden.

1. Poort van de Geest

                                                                                              Shen  Men

Hart-7 – “Poort van de Geest” draagt de naam Shénmén in het Chinees. Terwijl Men ‘poort’ of ‘toegang’ betekent, is Shen de naam die wordt gegeven aan de specifieke spirituele frequentie die verband houdt met het Hart en de fase van het Vuur binnen het model van de Vijf dynamische Fasen. Het duidt op een uiterst etherische reeks trillingen die alles omvat, van de geest via het geheugen tot mentale scherpzinnigheid en nog veel verder. Aangezien dit het geval is, zal het verhaal dat ik je nu ga vertellen niet verbazen.

Een vrouw klaagt over een slechte huid, kapot haar, een vreselijke relatie met haar moeder en een leven met een hele reeks vervelende beproevingen. Ze wordt op een relatief symptomatische manier behandeld, wat redelijke tot matige resultaten oplevert. Na een paar behandelingen besluit de therapeut iets gedurfder te werk te gaan. Hij pakt zijn naald vast en benadert de pols van de vrouw, waar Shen Men onschuldig ligt te wachten. Hij plaatst de punt van de naald op de plooi naast het ellepijpbeen en steekt de naald bij het uitademen snel in. Er volgt een kortstondige pauze, dan een hevig schok.
Kort daarna springt de vrouw van de behandeltafel op, rukt de naald uit haar arm, grijpt haar kleren en stormt huilend naar buiten. De therapeut blijft achter, verbijsterd en onbetaald, zich afvragend wat er zojuist is gebeurd. Vele weken later keert ze terug. Haar haar ziet er geweldig uit, haar huid straalt. Ze heeft met haar moeder gesproken en een paar knelpunten in hun relatie gladgestreken. Ze glimlacht en verontschuldigt zich voor de laatste keer. Ook is ze dankbaar en doet haar uiterste best om haar rekening volledig te betalen. De therapeut wordt beloond met een verhaal om door te geven aan toekomstige generaties via een handvol waardevolle lessen: “Onderschat nooit de kracht van de naald, de macht van opgekropte spirituele frustratie of de zelfgenezende mechanismen die op elk niveau in een mens aanwezig zijn – en huizen in de wonderbaarlijke microwerelden van de acupunctuurpunten. Nooit!”

De therapeut in kwestie was wijlen de eminente Peter Yates, mijn leraar, mentor, collega, gong fu-partner en eeuwige vriend.

2. Kamer der Volharding

                                                                                                         Zhi Shi

Kijken we nu naar Blaas-52: “Kamer der Volharding”.

Ik leerde – overigens door de hierboven genoemde therapeut – over dit punt als een ondersteunend punt bij chronische lumbago. Gelukkig was ik niet alleen ontzettend nieuwsgierig, maar ook merkwaardig geïntrigeerd door de Chinese karakters die in de namen van deze punten werden gebruikt. Toen ik op een avond naar een Meridiaan kaart van de rug keek, lokaliseerde ik het punt ter hoogte van de lendenen – ter hoogte van het Nier-Shu-punt op de taille, iets verder naar buiten, net onder de ribben. De locatie verklaarde het lumbago-gedeelte weliswaar goed genoeg, maar dat was nog maar het begin.
Toen ik het eerste woord in de naam bekeek: Zhi, dwong iets me om de betekenis ervan in mijn woordenboek op te zoeken: wil, volharding, doorzettingsvermogen… Eureka! Ik herkende deze eigenschappen en neigingen onmiddellijk als behorend tot de psycho-spirituele aspecten van de Nier-meridiaan.
En hoe zit het met deze tweede, parallelle lijn op de rug, iets verder van de wervelkolom verwijderd? Laten we die eens nader bekijken. Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet. Toch?
En wat zag ik toen ik de buitenste lijn omhoog volgde naar het gedeelte van de rug tussen de schouderbladen? Het woord Shen sprong me in het oog. Shen als in Geest, als in de reeks etherische trillingen die hierboven zijn beschreven. Interessant… Toen ik de andere punten op dezelfde lijn controleerde, kwamen alle vijf de psycho-spirituele kwaliteiten die verband houden met de vijf elementaire energieën naar voren. In aflopende volgorde zijn dat: Po, Shen, Hun, Yi en Zhi. Wel, wel!
Vanaf die dag was de “Kamer der Volharding” plotseling niet langer een steunpunt voor chronische lumbago. Het werd het belangrijkste punt voor het versterken van het moreel, de wil om door te gaan en de kracht van doorzettingsvermogen bij mensen die mij kwamen opzoeken. Stel je even open en vraag jezelf af voor hoeveel mensen en situaties dit nuttig zou kunnen zijn… Iemand last van een burn-out?

3. Grote Storm

                                                                                                Tai Chong

Richten we ons op Lever-3, “Grote Stroom”, dan zien we parallelle werelden zich ontvouwen in de vorm van een punt dat ver, ver verwijderd is van het hoofd – maar, volgens sommigen, toch  de zetel van het bewustzijn is en de thuisbasis van de geest.
“Grote Stroom” wordt in het Chinees “Tàichōng” genoemd. “Tai” betekent niet alleen ‘groot’, maar ook ‘massief, reusachtig, uitgestrekt’. Laten we het op ‘groots’ houden. “Chong” betekent ‘oorspronkelijke stuwkracht, diepe circulatie, embryonale dynamiek’. ‘Stroom’ is een woord dat sommigen gebruiken om dit alles te omvatten. Dat vind ik prima. Mijn eigen persoonlijke beeld van wat het betekent, wordt gesymboliseerd door de ‘Redrum’-scène uit The Shining: pulserende, opwellende, kolkende, dam doorbrekende stromen van bloed.
Dit punt werd ooit op ongepaste wijze gebruikt door een studente van mij: ze paste het toe bij een jonge man met bloedarmoede, die vervolgens bijna flauwviel. Haar fout lag niet alleen in het gebruik op zich – ze gebruikte het als het eerste punt in de behandeling. “Les geleerd”, zei ze tegen de klas, en we waren het erover eens dat ze dat punt waarschijnlijk nooit meer als eerste keuze zou gebruiken bij mensen met bloedarmoede. Het is simpelweg te sterk.
Zoals hierboven opgemerkt, verlicht het punt de druk, maar als de druk al veel te laag is, zal het een averechts effect hebben. Als ik je nu vertel dat het een zeer efficiënt punt is om de bloedstroom te stimuleren, zal je tegenwerpen dat het punt dan juist optimaal zou moeten zijn voor bloedarmoede. Inderdaad. Het is echter op zichzelf te krachtig als eerste punt, omdat het een enorme beweging in gang zet. Beter is het om eerst stabiliserende punten te gebruiken, zodat het systeem de prikkel kan verwerken die bedoeld is voor de versterkte bloedstroom.

Maar dus, bloed, hm…
Dat is nou net een intrigerend woord om in de mond te nemen, nietwaar? Maar wat bedoelen we juist met ‘bloed’? We stellen ons natuurlijk een dikke rode vloeistof voor die door de bloedsomloop stroomt en het hart passeert. Maar meer nog zien we een diepe bron van voeding die voor ons ondersteuning biedt aan structuren doorheen het hele lichaam, en in staat is om voldoende fysieke substantie te bieden om niet alleen het eerder genoemde Shen, maar ook de Hun te huisvesten.

En wat zou Hun kunnen zijn? Hun wordt voorgesteld als een etherische, spirituele energie die verband houdt met de Lever- en Galblaasmeridianen en het Houtelement. Het omvat het vermogen van een mens om een levenspad uit te stippelen en dat pad voortdurend op creatieve wijze te herzien. Om bij deze herziening te helpen, biedt de Hun visie, dromen en verbeeldingskracht. De Chinezen stellen zich Hun voor als een geest die op de wolken zweeft… permanent vergankelijk. Mijn eigen versie van Hun reist op een vliegend tapijt. Ik heb altijd van dat Aladin-verhaal gehouden.

Als we dit toepassen op LE-3, “Grote Stroom”, verwachten we daarom dat het niet alleen het bloed, maar ook de Hun zal beïnvloeden. Visie veronderstelt zicht en ja, LE-3, Tàichōng, wordt vaak geassocieerd met behandelingen voor slecht zicht, waarmee we hier ook verwijzen naar innerlijk zicht. We doelen op het vermogen van een persoon om dingen van binnenuit te zien. En om die te visualiseren. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze beweren dat LE-3 een gunstig effect kan hebben op het Derde Oog.

Distale relaties en groepsverbanden

Wat hebben we geleerd uit deze willekeurige – ik zweer het! – selectie van drie punten, verspreid over het lichaam?
We hebben geleerd dat de punten weliswaar van elkaar verschillen, maar onderling distale relaties vertonen. Ze zijn met elkaar verbonden door hun ligging en door hun functie. Ze zijn met elkaar verbonden op niveaus die variëren van hyper-fysiek tot extreem etherisch. Ze vormen netwerken en bevorderen de integriteit, doordat ze functionele sferen die door toeval en omstandigheden van elkaar zijn gescheiden, in staat stellen zich opnieuw op elkaar af te stemmen.

Zijn er nog andere verbanden die we nog niet hebben genoemd? Het antwoord is ja, er zijn er veel, ontelbaar veel en talloze verschillende soorten.
Voor ik afsluit, wil ik er nog één noemen: puntgroepen.
Waar bedoel ik daarmee? Ik heb het over een intrigerend aspect van de oosterse geneeskunde dat helaas maar al te vaak over het hoofd wordt gezien: de punten vallen in categorieën in te delen.
Eén van deze groepen hebben we al gedeeltelijk beschreven. Ik noem ze de Geest-punten en ze lopen langs de buitenste Blaasmeridiaan op de rug, parallel aan de wervelkolom. Er zijn er vijf en ze zijn vernoemd naar de psycho-spirituele aspecten van de vijf elementaire fasen. In aflopende volgorde, van de bovenrug naar de lendenen, zijn het:

Misschien ben je wel benieuwd naar de vertaling van de namen van deze punten, en die wil ik je graag geven: PòHù, oftewel “Deur van de stoffelijke Ziel”, ligt op dezelfde hoogte als de Shu-punten van de longen, hoog op de rug. Shéntáng, de “Hal van de Geest”, ligt naast de overeenkomstige punten van het hart, iets lager. Húnmén, de “Poort van de Etherische Ziel”, bevindt zich vlak naast de Shu-punten van de lever op de rug. Yìshè, de “Verblijfplaats van het Denken”, naast die van de milt, en Zhìshì tenslotte, de “Kamer van de Volharding”, helemaal onderaan naast de Shu-punten van de nieren op de rug.
Deze korte lijst met namen suggereert twee soorten ingangen (Deur en Poort) en drie soorten afgesloten ruimtes (Hal, Verblijfplaats en Kamer). Dit opent op zich alweer een nieuw pad naar de innerlijke werking van de oosterse geneeskunde en de menselijke alchemie van het zijn, maar dat pad wil ik graag  bij een andere gelegenheid samen met jou bewandelen.

Voorlopig wil ik afsluiten door beroep te doen op de nieuwsgierigheid van de lezer. In mijn lessen en bij mijn behandelingen roepen de namen van de punten ruimtelijke werelden, levendige beelden en zelfs geografische nauwkeurigheid op. Ik merk dat ze zowel de verbeelding als de genezingsneigingen van cliënten prikkelen, en in gelijke mate ook de visionaire en helende vermogens van studenten.
Ze zijn een hulpmiddel waar ik niet zonder zou kunnen, en ik moedig iedereen die geïntrigeerd is aan om de namen van de punten verder te bestuderen. Dit kan op een speelse en willekeurige manier, of systematisch op een formele, schematische manier, afhankelijk van iemands specifieke behoeften en persoonlijkheidskenmerken. Alles daartussenin is zowel nuttig als redelijk.

Als hulpmiddel voor een dergelijke studie ben ik momenteel bezig met het voor publicatie klaarmaken van een boek getiteld “Doors to Infinity”. Hierin zal ik ongeveer honderd punten – degene die ik het vaakst gebruik – zo gedetailleerd beschrijven als mijn ervaring en kennis toelaten. Het is een poging om de vaak abstracte wereld van acupunctuurpunten tot leven te brengen, via de poëzie en het pragmatisme van de puntnamen en de toepassingen waarvoor ik ze doorgaans gebruik. Het is tevens een verkenning van alle drie de Meridiaan-families (frontaal, mediaal en dorsaal), evenals van de zes Grote Meridianen (Tai Yang, Shao Yang, Yang Ming, Tai Yin, Jue Yin en Shao Yin) waaruit ze bestaan.

Ik ben ervan overtuigd dat het plaatsen van de punten in de sublieme symmetrie en perfecte geometrie van deze Meridiaan-structuren niet alleen de studie vereenvoudigt, maar ook anders verborgen aspecten van het meridiaansysteem en het magische potentieel dat in de mens schuilt tot leven brengt.

¹    Moet Chris McAlister nog worden voorgesteld? Hij studeert in de jaren 80 en 90 in China en Japan en daarna ook in Europa bij een half dozijn verschillende leraars: Shiatsu, Acupunctuur, kruidengeneeskunde, en een hele rits Oosterse gevechtskunsten.
Ondertussen heeft hij ruim 30 jaar ervaring in praktijk en theorie. Hij is een begenadigd lesgever en schreef twee boeken: “Touching the Invisible” (samen met Jan Nevelius en Jeremy Halpin) en “The Poetry of Touch”. Hij schreef een bijdrage voor “The Essence of Shiatsu. The Masters’ View” (ed. Mike Mandl). Hij legt momenteel de laatste hand aan een nieuw boek.

²    Een schietspoel is een hulpmiddel dat wordt gebruikt bij het weven op een weefgetouw. Het is ontworpen om een houder waarin de draad van het garen is opgerold, compact op te bergen. Schietspoelen worden ofwel geworpen ofwel heen en weer door de schacht gevoerd, tussen de draden van de schering, om de inslag in te weven.